Historia tatuażu.

2011-11-10 17:34:37

Wiele osób myśli, że tatuaż jest to trend czasów obecnych. Nic bardziej mylnego. Historia ozdabiania ciała jest równie stara jak ludzkość. Od niepamiętnych czasów ludzie zmieniali swój wygląd poprzez strój, fryzury, makijaże a także poprzez przyozdabianie swojego ciała przy pomocy barwników. Archeolodzy odkryli, że w już w czasach paleolitu używano barwników mineralnych oraz rylców. Taki zestaw mógł służyć zarówno do ozdabiania ciała jak i do tworzenia malowideł na ścianach jaskiń.
Najstarszy tatuaż ma około 5300 lat i należy do znalezionego w roku 1991,w Alpach Ӧtzi‟ego (tzw. Człowieka z lodu). Na jego doskonale zakonserwowanym ciele można podziwiać aż 15 tatuaży. Były one prezentowane w formie równoległych linii umiejscowionych w dolnej części kręgosłupa oraz prawej kostki jak również krzyżyka pod prawym kolanem. Badacze uważają, że tatuaże „Człowieka z lodu” mają funkcje lecznicze, ponieważ są w miejscach gdzie akupunkturzyści wbijają swoje igły. Badania dowodzą również, że znaleziony Ӧtzi naprawdę cierpiał na wiele chorób, które leczone były właśnie takimi metodami.
Pierwszych wzmianek o tatuażach można szukać w dziełach pisarzy greckich i rzymskich a nawet w Biblii. Rysunki na ciele uznawane były, jako powszechny wśród ludów barbarzyńskich obyczaj, który świadczył o przynależności osoby do danej grupy społecznej. Dla Chrześcijan z kolei tatuaże były symbolami wiary, stąd najczęstszymi motywami były krzyż lub ryba. Z czasem jednak tatuaże zaczęły kojarzyć się z grzechem, gdyż człowiek, stworzony na wzór Boga tatuując się profanował Jego wizerunek.
Również w starożytnej Grecji dosyć popularna była sztuka zdobienia ciała tatuażami. Mimo tego, że Grecy znali techniki tatuowania, jest mało prawdopodobne, aby mieszkańcy Hellady się tatuowali. Najczęściej tuszem znakowani byli szpiedzy oraz niewolnicy. W niektórych tekstach greckich, takich jak Dzieje Herodota, można znaleźć bardzo interesujące informacje na temat tatuaży. Według Herodota pełniły one nie tylko funkcję ozdobną, ale i użytkową. Tatuaż świadczył nie tylko o arystokratycznym pochodzeniu, ale były również listem na ciele.
W starożytnym Rzymie tatuowali się żołnierze legionów rzymskich oraz płatnerzy na rozkaz cesarzy. Zwykli mieszkańcy bardzo rzadko przyozdabiali swoje ciała tatuażami. Oficjalnie w Rzymie obowiązywał zakaz tatuowania się przez wolnych obywateli, tatuowano lub co było częstszą praktyką, przypalano za pomocą specjalnych, metalowych matryc zbiegłych niewolników.
Zupełnie inne znaczenie miały tatuaże w Egipcie. Tam zabiegowi tatuowania poddawały się głównie kobiet, głównie te, które zarabiały swoim ciałem: tancerki, muzykantki, prostytutki. Najczęstszym motywem tatuaży był portret karłowatego boga Bes, opiekuna kobiet i boga seksualnej przyjemności. Mężczyźni używali tatuaży jedynie w oznaczaniu sąsiednich ras. Tak jak w przypadku Grecji oraz Rzymu, tatuaże mogli posiadać również kryminaliści i więźniowie.
Tatuaż miał bardzo duże znaczenie w rytuałach oraz tradycjach wielu kultur. Bardzo ciekawym zjawiskiem był tatuaż na Borneo, gdzie tatuowały się przede wszystkim kobiety. Tam tatuaże u kobiet oznaczały konkretne umiejętności. Ludzie wierzyli również w ochronne właściwości tatuaży. Rysunki wokół nadgarstków bądź palców miały chronić przed chorobami. Tatuaże były również oznaką statusu społecznego. Kiedyś kobiety z plemienia Kenjahów mogły mieć tatuaż jedynie wtedy, gdy wywodziły się z wyższej klasy. Kobieta mogła być tatuowana jedynie przez drugą kobietę, a sztuka ta nie była dziedziczna tylko wyuczana. Tatuować mogły jedynie osoby uzdolnione, kształcące się pod okiem mistrza.
W czasach średniowiecznych, w krajach zamieszkanych głównie przez Chrześcijan, stosunek Kościoła do tatuaży bardzo się zmienił. Tatuaże uznane były za zabieg zagrażający zbawieniu duszy i były kategorycznie zabronione. Można było jednak tatuować wszelkich przestępców – dotyczy to szczególnie średniowiecznej Europy, Chin oraz Japonii. Wtedy tatuaż kojarzył się tylko ze światem przestępczym.
Konsekwencją takiego postrzegania zjawiska tatuaży była odraza innych grup społecznych. Pogląd ten stopniowo zanikał, jednak był to bardzo powolny proces.  
Do nowożytnej Europy tatuaż przybył za sprawą wielkich odkryć geograficznych. Pod koniec XVII wieku, we wrześniu 1691 roku, w Londynie miało miejsce sensacyjne wydarzenie. William Dampier, jeden z żeglarzy - awanturników, przywiózł ze sobą wytatuowanego Polinezyjczyka. Angielski korsarz z dumą demonstrował, pobierając przy tym opłaty, całego w tatuażach mieszkańca Mórz Południowych. Polinezyjczyk przeszedł do historii jako „książę Giolo” lub „książę Joely”. Prawie 100 lat później, w roku 1769, inny żeglarz, James Cook, przywiózł kolejnego mieszkańca odległej Polinezji, któremu nadano imię Omaia. Żeglarze pozostawili po sobie ciekawe zapiski z podróży, dzięki którym można się zapoznać ze sztuką tatuowania praktykowanej przez plemiona Oceanii. Ponadto bardzo wielu marynarzy powracało do domu z tatuażami jako pamiątki po podróżach. Spowodowało to wzrost zainteresowania tatuażami w Europie.
Zdecydowanym przełomem w historii tatuaży w nowożytnej Europie okazał się rok 1881. Stało się tak za sprawą ówczesnego księcia Walii, późniejszego króla Edwarda VII, który wrócił z wyprawy do Japonii z wytatuowanym na plecach smokiem. Tatuaż wykonał jeden z najwybitniejszych tatuatorów japońskich, Hori Chiyo. Wydarzenie to zostało nagłośnione przez media, dzięki czemu tatuaż stał się modny w tzw. „wyższych sferach”.
Nie tylko podróże wpływały na rozwój tatuaży. Dużą rolę odegrała wojna, podczas której tatuowano sobie różne wzory w celu ułatwienia identyfikacji zwłok. Hitlerowcy z kolei wykorzystywali sztukę tatuażu to znakowania więźniów obozów koncentracyjnych. W obozach koncentracyjnych miał miejsce też straszny proceder
„kolekcjonowania” wytatuowanej skóry. W latach pięćdziesiątych, w Paryżu było mieszkanie, gdzie odbywały się giełdy tatuowanych skór ludzkich. Przez ten proceder tatuaże utożsamiano z okrucieństwem.
Przełom w postrzeganiu zjawiska tatuaży nastąpił w latach 60tych XX wieku, kiedy to ruch „Dzieci Kwiatów” zapoczątkował modę tatuowania się w kręgach akademickich. Wkrótce studia tatuaży stały się coraz bardziej popularne, a modzie na tatuaże uległo również środowisko rockowe.
W Polsce moda na tatuowanie pojawiła się na początku lat dziewięćdziesiątych kiedy powstało pierwsze profesjonalne studio tatuaży w Warszawie.
Obecnie tatuaż jest bardziej „zdemokratyzowany”, jednak ludzie sięgają po tę sztukę z tych samych powódek co w przeszłości. Tatuaże są symbolem nietuzinkowości, chowanym pod uniformami codzienności.
 

Komentarze

Brak komentarzy.